وقتی میگویم همه چیز از این جامعه شناس آب میخورد همه به من میخندند، میگویند: دچار توهم توطئه شدی! میگویند: خیال برت داشته جامعه شناسی را چه به این همه کار کردن اما ما هنوز هم پای حرفمان هستیم !

جامعه شناسی را میگویم هین جامعه شناسی که هرکداممان قبول شدیم تا همین الان هرکسی میبندتمان میگوید حالا چه کاره میشوی رفتی جامعه شناسی  من دقیقا از همین جامعه شناسی حرف میزنم !!!

چیز دیگری میخواهم بگویم ، حکایت اوقات فراغت همین است که باید به هرقیمتی پر شود الان ضمیمه ی یکی از روزنامه ها اسمی دارد به نام 6و7.هرهفته با یکی از هنرمندان مصاحبه میکند و درخلال حرفها نه به صورت ظریف و ریز، بلکه عیان از سبک زندگی هایی حرف میزنند که با کلیت جامعه ی ایرانی سنخیتی ندارد .و موضوعات این مصاحبه در کنار اینکه از زندگی خصوصی هنرمند حرف میزنند از اوقات فراغت؛سفر،گردش خوراک وهتلها وتورهای گران قیمتی که میروند و ورزش هایی که بیلیارد از اوجب واجباتشان است هم صحبت میکنند و از زندگی پر از نشاط و باروح این هنرمندان در پس این سبک زندگی که معرفی میکنند حرف به میان می اید.

و بعد از این مصابحه ی طولانی در بقیه صفحات روزنامه به معرفی انواع بازی های هیجان انگیز،پیشنهادهای مسافرتی اخر هفته به ناکجاابادهای تهران و دیگر شهرهای ایران، مراکز خرید اصلی، اغذیه فروشی های لوکس و گران قیمت پایتخت میپردازند و در صفحات بعدی  تبلیغات انواع تورهای مسافرتی- گردشگری کل ایران و جهان است .

همه ی این ها با جهان بینی مدرن شدن سازگار است و اصلا عجیب نیست که اگر اینطور نباشد باید تعجب کرد.

باوضعیتی که در دانشگاههای ما حکم فرماست که انگار باید باور کنیم که مدرن ترین رشته که علوم اجتماعی است(گیدنز) انقدر نهادینه شده است از جامعه شناسی اوقات فراغت بگیرید و جامعه شناسی توسعه الی اخر که بدیهیات این تئوری ها میشود همین چیزهایی که به طور روزمره افراد با آن درگیرند مثل روزنامه ها و مجلات  وحالا هم که به ضمیمه ها هم کشیده شده است.

من همه ی این مسائل را با این وضعیت، عادی تلقی میکنم. اما تناقض زمانی شروع میشود که در عکس هنرمند آن هفته سرتیتری داریم با این عنوان:هر سال فاطمیه دلم شور میزند و زیرتیتر آن نوشته شده:این روزها مومنان با مولایشان علی (ع) هم ناله شدند. وتناقض زمانی عیان، خود را به نمایش میگذارد که که زیر همه ی این سرتیترها و زیرتیترها با بازیگر معروف سینما و تلویزیون درباره  ی اینکه چگونه اوقات فراغت خود را میگذرانید صحبت میکند و وقتی روزنامه را باز میکنی اولین عکس آن در سوخته است و پایین آن معرفی حسینیه هایی هست  که برنامه برای سوگواری دارند و صفحه ی بعد آن از قیمتهای گردگشگری و زمان بندی کنسرت ها نوشته شده است.

اگر قرار است خیلی زود این دوران گذار به سمت مدرن شدن را طی کنیم لازم نیست که با علی (ع) هم ناله شویم که هرسال هم فاطمیه ای باشد و دلمان شور بزند ما باید دلمان شور بزند که نکند دلار بالا رفته روی تورهای مسافرتیمان تاثیر بگذارد .

این را به خودم هم میگویم تناقض تا یک جایی باورکردنیست از یک جای دیگر به بعد لث میشود.

حکایت پنجشنبه و جمعه های ما( ۶و۷)حکایت عجیب و غریبی نیست باید فکری به حالش کرد (ما هم  به سرگرمی نیاز داریم).

اما احساس میکنم سوال کردن هم چیز خوبیست چیزی که عجیب همه از آن فرار میکنیم!!!

راستی...

به الی عزیز بگویم :یک پیشنهاد دوستانه دارم این است یک بار از خودت بپرس توسعه یافتگی حتی با همین روندی که استاد درباره اش صحبت کرد یعنی چه؟واقعا توسع یافتگی یعنی همینکه خودت گفتی دفاع از بدیهی ترین حقوق زندگی..برای امید به زندگی بیشتر ..مرگ کمتر نوزادان... مشارکت اجتماعی سیاسی؟؟؟

اما نکته ی بعدی این است که اصلا ما هم اگر نمیخواستیم علم بومی و اسلامی را به قول شما در دانشگاهها مطرح کنیم ایا سوال از توسعه یافتگی به شیوه ای که همان استاد دلسوزی که شما درباره اش گفتی چرا عجیب است ؟؟؟واقعا همین سوالات باعث شده دانشگاه علامه طباطبایی باز هم به قول شما زندان شود؟؟؟

اما به نظر من زندان جاییست:

 که ما برای همیشه به حبس ابد نظریه ها محکومیم!!!